ILO (International Labour Organization), yani Uluslararası Çalışma Örgütü’nün, 190 sayılı Çalışma Yaşamında Şiddet ve Tacizin Ortadan Kaldırılması Sözleşmesi Haziran 2019 yılında imzaya açıldı. ILO 190 ve 206 nolu Tavsiye Kararı, çalışma yaşamında şiddet ve tacize son vermeyi amaçlayan ilk uluslararası antlaşma olması açısından tarihidir. Çalışma yaşamını işyerinin ötesinde ve çalışanları statülerinden bağımsız son derece geniş olarak tanımlar. Toplumsal cinsiyete dayalı şiddete odaklanır ve çalışma yaşamında şiddet ve tacizin eşitsizlikle ilişkisini kurar. 

ILO 190’ı halihazırda 50 ülke sözleşmeyi imzalamış, bunların 45’inde sözleşme yürürlüğe girmiş durumda. Kalan 5 ülkede ise 2026 yılında yürürlüğe girecek. Türkiye, 1932 yılından beri Uluslararası Çalışma Örgütü üyesi olmasına rağmen bu sözleşmeyi imzalayan ülkeler arasında değil. Ancak merkezi hükümet eliyle olmasa da, örneğin sendikaların imzaladığı toplu iş sözleşmeleri, özel sektörde kabul edilen “Şiddete Sıfır Tolerans” gibi politika ve tutum belgeleri ve kimi yerel yönetimlerin şiddet ve tacizi önlemeye ilişkin benzer politika belgeleri ILO 190 ile uyumlu olabiliyor. 

Bu çalışmanın temel amacı “çalışma yaşamında şiddet ve tacizi önlemek için bir politika belgesi imzalandıktan sonra ne olur?” diye sormak ve sonrasının takibi için bir yöntem oluşturmaya çalışmak. Çok çeşitli sebeplerle belgelerin, yönetmeliklerin, yasaların “kağıt üzerinde” kalabildiği koşullarda yaşıyoruz. Kimi durumlarda politika belgelerinin fon veya kredi veren kuruluşların şartlarını karşılamak üzere hazırlanması, arkasında örgütlü bir toplumsal veya kurumsal güç olmadığında, bu riski arttırıyor.